17/1/12

Despois dun tempo en porto, a Nao abastécese para unha nova singladura. A base segue sendo a mesma: o coñecemento na súa diversidade de linguaxes como vía de transformación dunha sociedade máis libre, xusta e igualitaria.

Nunha análise despaixonada, mais alá de calquera ideoloxía, a realidade que se nos está a impoñer vén derivada da incapacidade da clase política inmersa nos intereses dos partidos para desenvolver un verdadeira política social e a cesión á ditadura dos mercados das conquistas sociais e as liberdades. En definitiva, unha nova orde baseada no sometemento de moitos á avaricia duns poucos.

É neste sentido que vemos a necesidade de crear este espazo aberto a todo tipo de expresións artísticas, xusto nun momento onde a crise e os recortes sociais están a facer verdadeiros estragos dentro da cultura e a educación. A necesidade e o dereito da sociedade a expresarse a través da arte non poden ser cuantificados como un valor máis de mercado, se non como un acto esencial do ser humano, un modo de enriquecemento persoal e colectivo, incuantificable e incuestionable.

Dende a Nao queremos compartir con todas aquelas persoas, colectivos, entidades con estas mesmas inquietudes a achegarse e participar deste espazo aberto connosco.

Que os ventos nos sexan propicios!


----------------------------------------

Después de un tiempo en puerto, la Nao se pertrecha para una nueva singladura. La base sigue siendo la misma: el conocimiento en su diversidad de lenguajes  como vía de transformación de una sociedad más libre, justa e igualitaria.

En un análisis desapasionado, mas allá de cualquier ideología, la realidad que se nos está imponiendo viene derivada de la incapacidad de la clase política inmersa en los intereses de los partidos para desarrollar un verdadera política social y la cesión a la dictadura de los mercados de las conquistas sociales y las libertades. En definitiva, un nuevo orden basado en el sometimiento de muchos a la avaricia de unos pocos.

Es en este sentido que vemos la necesidad de crear este espacio abierto a todo tipo de expresiones artísticas, justo en un momento donde la crisis y los recortes sociales están haciendo verdaderos estragos dentro de la cultura y la educación. La necesidad y el derecho de la sociedad a  expresarse a través del arte no pueden ser cuantificados como un valor más de mercado,  si no como un acto esencial del ser humano, un modo de enriquecimiento personal y colectivo, incuantificable e incuestionable.

Desde la Nao queremos compartir con todas aquellas personas, colectivos, entidades con estas mismas inquietudes a acercarse y participar de este espacio abierto con nosotros.

¡Que los vientos nos sean propicios!

16/1/12

Portada

Página 2 Página 3 Contraportada

1/9/10

ESPAZOS SONOROS 2010

Os MEtais de GAlicia é un dos proxectos musicais máis interesantes e inquedos dos últimos anos en Galicia. Esta formación nace en 2008 por iniciativa de cinco músicos profesionais, todos eles instrumentistas de vento-metal, coa intención de difundir e pular por este tipo de instrumentos e pola música para eles composta.
Os compoñentes do grupo contan cunha ampla traxectoria profesional de colaboración con formacións como a Real Filharmonía de Galicia, a Oviedo Filarmonía, a Orquesta de Cámara de Menorca e as sinfónicas de Galicia, Estremadura, Madrid, Granada, Barcelona, Navarra, Castela-León ou a Nacional de Catalunya, entre outras.
Actualmente o grupo colabora con compositores galegos no fomento da creación musical, estreando e difundindo composicións orixinais para este tipo de formacións.
Omega Brass Ensemble interpreta nos seus concertos obras estilisticamente moi variadas, dando a coñecer todo tipo de repertorio cun aire ameno e desenvolto e presentando programas destinados a todos os públicos e idades.
O programa de hoxe estará composto por obras de Bach, Enrique Crespo, Pachelbel, Mozart, ou o galego Juan Montes, entre outros.

MÚSICA PARA QUINTETO DE METAIS

Omega Brass Ensemble

Ramón Llátser: trompeta
Fernando Rey: trompeta
Benjamín Iglesias: trompa
Iago Ríos: trombón
Jonathan Vázquez: tuba

PAZO DE SAN ISIDRO 17 DE SETEMBRO 20.30 H

20/5/10

fotos das letras 2010

os veciños

Alejandro Vargas na capela
J Santana na cantina
J Santana e a sua orquesta en lata
conxuro da queimada cos castron de suevia


lectura colectiva da obra de Uxíolectura musicada

30/4/10

HORTA ECOLÓXICA


Por fin, despois de innumerables contratiempos, percances, idas e voltas xa temos horta.
Patacas, leitugas, fresas, pementos, tomates, xudias, mentas, cilantros e o que queda por sementar, pero en calqueira caso o sementado crecendo está...

19/2/10

ENTERRO DA SARDIÑA 2010



letanias da sardiña

morreu a sardiña a tristura nos come
a saudade do Masma finou estamos abraiados
o abrente torna a escuro trememos de medo
ai sardiña salerosa mira por nos
aí sardiña ventureira roga por nos
aí sardiña mística curanos a nós
aí sardiña soñadora ilumínanos
aí sardiña namorada contaxianos
aí sardiña ventureira convencenos

roga por nos sardiña do amor, da saudade,
reina do antroido, do desenfado, do troco,
e do baile, axúdanos a sair da:

melancolia levantanos
da tristura líbranos
dos malos políticos protéxenos
dos intransixentes líbranos
da ignorancia líbranos
da ignominia líbranos
da falta de luces protéxenos
da añoranza protéxenos

por ese amor que che fixo romper cas leis da
natureza o namorarte de Don Troito, polos
intres de felicidade dos que disfrutastedes xuntos,
PREGAMOSCHE que nos des a alegría, a frescura
e a fortaleza para esperar da festa de Don Carnal
néste Mondoñedo do noso amor.

QUE ASI SEXA

copla

o tronceda esta fodido
cheo de minicentrais
e agora estan pensando
que lle queren poñer mais

moito molinillo moita minicentral
pero o recibo da luz non o quitan de pagar

norbento sementou o fiouco
e tamen pola toxiza
se lle permiten un pouco
sementará toda galiza

moito molinillo moita minicentral
pero o recibo da luz non o deixan de cobrar

o figueiras non lles chega
miran pra o Valinadares
buscan mais kilovatios
pa producilos a millares

moito molinillo moita minicentral
pero o recibo da luz non o quitan de cobrar

testamento otorgado por Dª sardiña

TESTAMENTO Dª SARDIÑA

A comitiva estase vestindo, os mais despistados buscan as suas mouras ropas para acompañar a esta soñadora namorada do amor, amante de aventuras, traviesa lixeira, xoven atrevida, inqueta perseguida po la mediocridade que xa de pequena nadaba polas costas da Mariña, gustáballe de Foz a Ribadeo navegar sen horario, sen ter en conta as cores das bandeiras e da ollada ceñuda dos socorristas, adentróuse polo Eo ata a súa beira chegando incluso a vislumbra-la Ponte nova.

Tivo romances con rodaballos, lenguados, salmóns e camaróns, encontros con robalizas e bogavantes, desencontros con merluzos e problemas con ariegos, pero foi no Valiñadares afluente natural do Masma donde por primeira e definitiva vez o seu frío corazón quedou prendado de Don Trucho co que alegre e divertidamente subian polo Tronceda para disfrutar das súas pozas e saltos, dos seus rápidos e tobogáns, da suas cristalinas e puras augas así como dos seus sabrosos zapateros, moscas, mosquitos e demais mamíferos saborosos.

os músicos afinan os seus instrumentos, as plañideras fan gargaras as autoridades lustran os seus traxes e o clero estremecese. Deixounos a sardiña, prima da anchoa e do arenque, señora de don troito e admiradora do Entroido. Foi pescada a orillas do Valiñadares por un desalmado furtivo que ignorante da súa beleza todo lle deu igual.

Nos seus últimos respingos escoitouselle recitar todo aquelo que lle gusta y que lle fai vibrar, tamén tivo tempo de poñer a cada un no seu lugar e baixo a atenta mirada do ilustre notario, testamento completo pudo dictar, que na praza do concello público se fará.

Eu, como albacea testamentario da Cofradía da nosa ben querida sardiña, dou lectura as súas últimas vontades que deixou en testamento manuscrito:

Eu, a sardiña, en posesión de plenas facultades mentais, e tendo sempre como obxetivo o benestar da cidade de Mondoñedo, de todos os seus cidadáns e cidadanas, considera que a solución a todos os presentes problemas que padecemos chámase:

PROGRESO !!!

Para acadalo teño desenvolto un plan, moi meditado que xa ten tido éxito noutros lugares, como San Adrián, Lindín de Abaixo ou Piugos, e que se concreta nas seguintes áreas e actuacións:

O primeiro de todo, acabar co vello, e para elo:

que quiten a Fonte Vella e poñan unha nova
que fagan unha Catedral nova, que reluzca, con neóns e ascensores, toda automatizada
que quiten o empedrado das rúas, e poñan tartán, para que as vellas cando caian reboten
unha pomba nova para bastón do Mago Merlín, e xa postos, un parque temático
a declaración XA de Mondoñedo como Parque Sobrenatural
en xeral, que redondeen as esquinas

A segunda área de actuación, o Concello:

un cambio de look para o Alcalde
para Xusto, unha enciclopedia p'a paseala
para Modesto, unha perruca
e un sonotone para Conchita

En terceiro lugar, mellorar e ampliar as infraestructuras:

a instalción dunha redonda de diante da porta de cada veciño
máis semáforos por favor
que sustitúan as escaleiras todas por escaleiras eléctricas
parking soterrado
autopistas de peaxe
parada de metro
aeroporto, porto e base naval
un par de rañaceos
un funicular dende á catedral ó pazo de san isidro
instalación de un Carrefour, un Corte inglés, un gadis dos jrandes, un ikea, un decathlon un leroi merlin e un concesionario de aigas (el más grande que haiga)

Cuarto, sanidade e asuntos sociais:

instalación dun hospital da Costa
Necesitamos un templo budista, unha mezquita, unha xudería e un lago salgado para os mormóns
unha axencia matrimonial, “Vidas cruzadas”, sin discriminación de edade, orientación sexual nen oficio
acolchado das barras dos bares

Quinto, medio ambiente:

alicatado do río Valiñadares e Tronceda
unha canteira na alameda dos Remedios

Sexto, cultura:

apertura dun par de macrodiscotecas, tipo Hermo ou Troco. Propoño a Escariz como DJ.
Un sex - shop
Un estudio cinematográfico
un paseo da fama, para as estrelas nacionais e as exportadas
e unha delegación da SGAE!

Por último, pero non menos importante, I+D+i:

que instalen un lado do Pentágono e unha delegación da NASA
cabo cañaveral

Estas son as disposicións que a sardiña dispuso e que temos que acatar.

En Mondoñedo, a 17 de Febreiro do 2010

31/1/10

enterramos á sardiña ...


Empezamos as actividades do 2010 propoñéndovos que participedes no Enterro da Sardiña, que por primeira vez imos organizar e celebrar en Mondoñedo. É o Mércores de Cinza (17 de febreiro).

Para participar na construcción da Sardiña e o seu cadaleito, deixar as vosas propostas de coplas e de disposicións testamentarias e facernos calquera achega ou suxerencia, o taller dos títeres (Barrio dos Muiños) estará aberto (case) tódolos días ata o da celebración do enterro, en horario de 18:00 a 20:30 horas.

Máis info e o programa completo no adxunto ... agardámosvos!


4/11/09

PROGRAMA 6 DIAS DE MORTE

VENRES 6

20 H. Recital Poetico. Ledicia Costas
21 h . Marcelo Pena. Preformance
22 h, Cine. Nosferatu

SABADO 7

19 H. Nacho Otero. A sus ordenes mi general.
20 h. Quico Cadaval. Fantasmas familiares
22 h. Shroud of tears. (gotico -metal)

DOMINGO 8

20 H. Curtametraxes
21.30 h. Cine. El septimo sello

36/75. CURTAMETRAXE

36/75
(España, 2009)

Dirección, guión e produción: Xurxo González. Duración: 40 minutos.
A Guarda. Febreiro 2009. Eleccións Galegas. O sentimento democrático ilumina friamente lugares anónimos onde se esvaeceron os sinais do paso do “demo”. Reflexión sobre a dificultade de lembrar, dos problemas da Historia, do paso do tempo, da significación dos espazos, da fraxilidade da memoria, da natureza documental e da vontade de esquecer dunha parte da sociedade que convive, sen querer darse de conta, en escenarios que testemuñan a barbarie.

QUICO CADAVAL

QUICO CADAVAL
Nace en Ribeira, en la Ría de Arousa, donde Dios apoyó el dedo anular en su día de descanso (el séptimo). El feliz natalicio se produjo en el año cuatro a.m.m.m. (antes de la muerte de Marilyn Monroe) en una taberna, en la que creció. En su infancia convivió con marineros que extraían mágicamente bacalaos salados de sus pantalones, quinquilleras que revelaban a gritos el origen de la vida mientras devoraban carne asada y ancianas que conseguían orinar de pie con precisión de cirujanas.
Por el modo que tiene de hablar de sí mismo parece que no tiene abuela, pero la tuvo y se le nota mucho. Fué educado por un profesor entusiasta de los castigos físicos y de la escritura barroca, en la actualidad cronista local de la ciudad de Ribeira. En su época universitaria descuidó sus estudios de arte para coquetear con el amor, la política y la droga. Recibió muchas críticas de sus amigos "junkies" por el consumo inmoderado de drogas blandas y mostos fermentados.
Dirigió espectáculos de teatro con la presencia de huérfanas de hijos, quinquilleras, viudas de carpintero, traficantes de toneles, palilheiras-macho, inmigrantes ilegales y gitanas vengativas. Escribió piezas de teatro protagonizadas por traficantes mudos, diosas, piratas (sexo femenino), ociosos, aristócratas pintores, músicos ambulantes y vendedoras de amor al pormenor.
Por si esto fuera poco, es omnívoro.


Fantasmas Familiares

Quico Cadaval, leva desenvolvendo desde os anos noventa un tipo de espectáculo unipersonal a meio camiño entre a narración tradicional, a épica escénica e o cabaret literario.
O espectáculo, sempre impreciso nos seus límites temáticos e estilísticos, apresentou-se xa en festivais tan importantes como o Iberoamericano de Teatro de Bogotá, Festival de Teatro de Almada, Maraton de los cuentos de Guadalajara, Mindelact do Mindelo, Festival da Liberdade de Faro e tal.
Na sua forma actual, Fantasmas Familiares, aproveita a referencia do espectro das historias tradicionais, para explorar outras zonas espectrais da nosa conciencia, nosa memoria e a nosa percepción.
Como saempre aparecerán tiranos, piratas, funcionarios, putas, taberneiras, cregos, valentes, estudantes, chavoleiros, filósofos, cans, vacas e outros fantasmas. Ou non.

MARCELO PENA


Ola como va todo... soy Marce Pena... pues nada muy contento de estar el 6 de noviembre ahí...celebrando como no, esa barrera que le llamamos muerte...
pues el título de lo que yo voi a hacer es "TEMPO EM FUGA"... una reflexión sobre la muerte el tiempo el espacio y el cuerpo, una pieza que diversa entre la danza comtemporanea la instalación y la escultura...
Tempo em Fuga
 
Tempo em fuga, sempre em fuga. Horas, dias, anos em fuga. Adivinha-se o amanhá, o imposível acontece, os sonhos. Tudo contece no amanhá, com sorte, se arriscarmos, acontece. Desculpem a fé cega, é uma forma de viver, um pretexto para caminhar, um motivo para existir. A minha não é uma fé santa, se calhar um pouco espiritual e algo racional também, a minha fé nunca será a verdade mas tenciona ser e é sempre a minha verdade, uma que muda. Quero sempre encontrar as pessoas do ontem no amanhá e isto até o meu último amanhá, até o vosso último amanhá. Sempre alegre por saber que ainda estamos por aí, deambulando um pouco perdidos, na busca do nao sei, na busca.
Pedro Núñez García.

LEDICIA COSTAS ÁLVAREZ


LEDICIA COSTAS ÁLVAREZ


Nacín en Vigo no 1979, cando o verán estaba a piques de morrer. Non recordo a data exacta na que empecei a escribir poesía, pero debía de andar polos oito anos. A miña primeira novela chegou cando acababa de cumprir os catorce, e desde ese momento souben que o que quería facer máis que calquera outra cousa era escribir.
No eido da narrativa Edicións Xerais publicou a miña novela Unha estrela no vento, que vai pola oitava edición e me permitiu visitar ducias de centros de ensino de toda Galicia para falar co alumnado acerca desta obra. A mesma editorial publicou o volume colectivo Narradoras, no que contribuín co relato titulado Negrita. Os meus textos tamén viron a luz en xornais como Info Xove, publicacións como Dillo a quen maltrata ou Letras Novas, publicación editada pola Asociación de Escritores en lingua galega, ou revistas como Festa da Palabra Silenciada, onde participei con textos de creación literaria e con artigos de opinión.
No eido da poesía levei premios coma o I Premio de Poesía do Concello de Marín, I Premio de Poesía da Universidade de Vigo, mención de honra no GZ Crea de Novos Creadores Galegos. A miña obra poética atópase repartida en diferentes publicacións: Isto é un poema e hai xente detrás, editada por Espiral Maior e Xunta de Galicia, Premios Universidade de Vigo e Dorna: expresión poética galega.
O meu último poemario (inédito), leva por título Xardín de Inverno e outras augas e conta a historia do paso do tempo, da morte e da perda. A protagonista é unha muller que vai representar diferentes ciclos da súa vida nun escenario poético que se atopa no bordo que separa a realidade da ficción.

30/10/09

Horarios Lama Phuntsok

Venres 30 - Benvida e introducción
19:30 Charla conferencia sobre os fundamentos do budismo

Sábado 31 - Shiné (pacificación mental)
10:00-11:30 Práctica
11:30-12:00 Té
12:00-13:30 Práctica
14:00 Comida
16:30-18:00 Práctica
19:00-20:00 Práctica

Domingo - Bar-do (tránsito)
10:00-11:30 Práctica
11:30-12:00 Té
12:00-13:30 Práctica
14:00 Comida
16:30-18:30 Práctica

14/10/09

Empeza o programa de "6 días de morte"








Estimados amigos:

Para estes meses de outono estamos preparando a programación de "6 días de morte", unha proposta para falar, achegarnos e reflexionar sobre a morte, esa gran marxinada na sociedade actual, os seus rituais e as formas de entendela. Será os fins de semana do 30 de outubro ó 1 de novembro e do 6 ó 8 de novembro.

No primer fin de semana, os próximos 30 y 31 de outubre e 1 de Novembro, recibiremos a visita do venerable Lama Phuntsok, que impartirá, entre outras, ensinanzas sobre a morte (o Bardo). Se queredes asistir ás ensinanzas é necesario inscribirse e abonar unha pequena cuota de 25 € para gastos de viaxe e manutención do Lama.
Podedes realizar o ingreso en:

A Nao Mai
Caixa Galicia
nº de cuenta: 2091 0125 42 3000075245

Os próximos días colgaremos a programación do segundo fin de semana (6-7-8 de novembro), que incluirá pelis, poesía, música, curtas e narracións... de morte.

Esperamos vervos pronto.
Abrazos