4/11/09

PROGRAMA 6 DIAS DE MORTE

VENRES 6

20 H. Recital Poetico. Ledicia Costas
21 h . Marcelo Pena. Preformance
22 h, Cine. Nosferatu

SABADO 7

19 H. Nacho Otero. A sus ordenes mi general.
20 h. Quico Cadaval. Fantasmas familiares
22 h. Shroud of tears. (gotico -metal)

DOMINGO 8

20 H. Curtametraxes
21.30 h. Cine. El septimo sello

36/75. CURTAMETRAXE

36/75
(España, 2009)

Dirección, guión e produción: Xurxo González. Duración: 40 minutos.
A Guarda. Febreiro 2009. Eleccións Galegas. O sentimento democrático ilumina friamente lugares anónimos onde se esvaeceron os sinais do paso do “demo”. Reflexión sobre a dificultade de lembrar, dos problemas da Historia, do paso do tempo, da significación dos espazos, da fraxilidade da memoria, da natureza documental e da vontade de esquecer dunha parte da sociedade que convive, sen querer darse de conta, en escenarios que testemuñan a barbarie.

QUICO CADAVAL

QUICO CADAVAL
Nace en Ribeira, en la Ría de Arousa, donde Dios apoyó el dedo anular en su día de descanso (el séptimo). El feliz natalicio se produjo en el año cuatro a.m.m.m. (antes de la muerte de Marilyn Monroe) en una taberna, en la que creció. En su infancia convivió con marineros que extraían mágicamente bacalaos salados de sus pantalones, quinquilleras que revelaban a gritos el origen de la vida mientras devoraban carne asada y ancianas que conseguían orinar de pie con precisión de cirujanas.
Por el modo que tiene de hablar de sí mismo parece que no tiene abuela, pero la tuvo y se le nota mucho. Fué educado por un profesor entusiasta de los castigos físicos y de la escritura barroca, en la actualidad cronista local de la ciudad de Ribeira. En su época universitaria descuidó sus estudios de arte para coquetear con el amor, la política y la droga. Recibió muchas críticas de sus amigos "junkies" por el consumo inmoderado de drogas blandas y mostos fermentados.
Dirigió espectáculos de teatro con la presencia de huérfanas de hijos, quinquilleras, viudas de carpintero, traficantes de toneles, palilheiras-macho, inmigrantes ilegales y gitanas vengativas. Escribió piezas de teatro protagonizadas por traficantes mudos, diosas, piratas (sexo femenino), ociosos, aristócratas pintores, músicos ambulantes y vendedoras de amor al pormenor.
Por si esto fuera poco, es omnívoro.


Fantasmas Familiares

Quico Cadaval, leva desenvolvendo desde os anos noventa un tipo de espectáculo unipersonal a meio camiño entre a narración tradicional, a épica escénica e o cabaret literario.
O espectáculo, sempre impreciso nos seus límites temáticos e estilísticos, apresentou-se xa en festivais tan importantes como o Iberoamericano de Teatro de Bogotá, Festival de Teatro de Almada, Maraton de los cuentos de Guadalajara, Mindelact do Mindelo, Festival da Liberdade de Faro e tal.
Na sua forma actual, Fantasmas Familiares, aproveita a referencia do espectro das historias tradicionais, para explorar outras zonas espectrais da nosa conciencia, nosa memoria e a nosa percepción.
Como saempre aparecerán tiranos, piratas, funcionarios, putas, taberneiras, cregos, valentes, estudantes, chavoleiros, filósofos, cans, vacas e outros fantasmas. Ou non.

MARCELO PENA


Ola como va todo... soy Marce Pena... pues nada muy contento de estar el 6 de noviembre ahí...celebrando como no, esa barrera que le llamamos muerte...
pues el título de lo que yo voi a hacer es "TEMPO EM FUGA"... una reflexión sobre la muerte el tiempo el espacio y el cuerpo, una pieza que diversa entre la danza comtemporanea la instalación y la escultura...
Tempo em Fuga
 
Tempo em fuga, sempre em fuga. Horas, dias, anos em fuga. Adivinha-se o amanhá, o imposível acontece, os sonhos. Tudo contece no amanhá, com sorte, se arriscarmos, acontece. Desculpem a fé cega, é uma forma de viver, um pretexto para caminhar, um motivo para existir. A minha não é uma fé santa, se calhar um pouco espiritual e algo racional também, a minha fé nunca será a verdade mas tenciona ser e é sempre a minha verdade, uma que muda. Quero sempre encontrar as pessoas do ontem no amanhá e isto até o meu último amanhá, até o vosso último amanhá. Sempre alegre por saber que ainda estamos por aí, deambulando um pouco perdidos, na busca do nao sei, na busca.
Pedro Núñez García.