A NAO MAI

2012-01-17T12:11:00.000-08:00

Despois dun tempo en porto, a Nao abastécese para unha nova singladura. A base segue sendo a mesma: o coñecemento na súa diversidade de linguaxes como vía de transformación dunha sociedade máis libre, xusta e igualitaria.

Nunha análise despaixonada, mais alá de calquera ideoloxía, a realidade que se nos está a impoñer vén derivada da incapacidade da clase política inmersa nos intereses dos partidos para desenvolver un verdadeira política social e a cesión á ditadura dos mercados das conquistas sociais e as liberdades. En definitiva, unha nova orde baseada no sometemento de moitos á avaricia duns poucos.

É neste sentido que vemos a necesidade de crear este espazo aberto a todo tipo de expresións artísticas, xusto nun momento onde a crise e os recortes sociais están a facer verdadeiros estragos dentro da cultura e a educación. A necesidade e o dereito da sociedade a expresarse a través da arte non poden ser cuantificados como un valor máis de mercado, se non como un acto esencial do ser humano, un modo de enriquecemento persoal e colectivo, incuantificable e incuestionable.

Dende a Nao queremos compartir con todas aquelas persoas, colectivos, entidades con estas mesmas inquietudes a achegarse e participar deste espazo aberto connosco.

Que os ventos nos sexan propicios!

----------------------------------------

Después de un tiempo en puerto, la Nao se pertrecha para una nueva singladura. La base sigue siendo la misma: el conocimiento en su diversidad de lenguajes como vía de transformación de una sociedad más libre, justa e igualitaria.

En un análisis desapasionado, mas allá de cualquier ideología, la realidad que se nos está imponiendo viene derivada de la incapacidad de la clase política inmersa en los intereses de los partidos para desarrollar un verdadera política social y la cesión a la dictadura de los mercados de las conquistas sociales y las libertades. En definitiva, un nuevo orden basado en el sometimiento de muchos a la avaricia de unos pocos.

Es en este sentido que vemos la necesidad de crear este espacio abierto a todo tipo de expresiones artísticas, justo en un momento donde la crisis y los recortes sociales están haciendo verdaderos estragos dentro de la cultura y la educación. La necesidad y el derecho de la sociedad a expresarse a través del arte no pueden ser cuantificados como un valor más de mercado, si no como un acto esencial del ser humano, un modo de enriquecimiento personal y colectivo, incuantificable e incuestionable.

Desde la Nao queremos compartir con todas aquellas personas, colectivos, entidades con estas mismas inquietudes a acercarse y participar de este espacio abierto con nosotros.

¡Que los vientos nos sean propicios!

2012-01-16T13:04:00.000-08:00

Portada

Página 2 Página 3 Contraportada

ESPAZOS SONOROS 2010

2010-09-01T13:28:00.000-07:00

Os MEtais de GAlicia é un dos proxectos musicais máis interesantes e inquedos dos últimos anos en Galicia. Esta formación nace en 2008 por iniciativa de cinco músicos profesionais, todos eles instrumentistas de vento-metal, coa intención de difundir e pular por este tipo de instrumentos e pola música para eles composta.
Os compoñentes do grupo contan cunha ampla traxectoria profesional de colaboración con formacións como a Real Filharmonía de Galicia, a Oviedo Filarmonía, a Orquesta de Cámara de Menorca e as sinfónicas de Galicia, Estremadura, Madrid, Granada, Barcelona, Navarra, Castela-León ou a Nacional de Catalunya, entre outras.
Actualmente o grupo colabora con compositores galegos no fomento da creación musical, estreando e difundindo composicións orixinais para este tipo de formacións.
Omega Brass Ensemble interpreta nos seus concertos obras estilisticamente moi variadas, dando a coñecer todo tipo de repertorio cun aire ameno e desenvolto e presentando programas destinados a todos os públicos e idades.
O programa de hoxe estará composto por obras de Bach, Enrique Crespo, Pachelbel, Mozart, ou o galego Juan Montes, entre outros.

MÚSICA PARA QUINTETO DE METAIS

Omega Brass Ensemble

Ramón Llátser: trompeta
Fernando Rey: trompeta
Benjamín Iglesias: trompa
Iago Ríos: trombón
Jonathan Vázquez: tuba

PAZO DE SAN ISIDRO 17 DE SETEMBRO 20.30 H

fotos das letras 2010

2010-05-20T09:55:00.001-07:00

os veciños

Alejandro Vargas na capela
J Santana na cantina
J Santana e a sua orquesta en lata
conxuro da queimada cos castron de suevia

lectura colectiva da obra de Uxíolectura musicada

HORTA ECOLÓXICA

2010-04-30T01:42:00.000-07:00

Por fin, despois de innumerables contratiempos, percances, idas e voltas xa temos horta.
Patacas, leitugas, fresas, pementos, tomates, xudias, mentas, cilantros e o que queda por sementar, pero en calqueira caso o sementado crecendo está...

PROGRAMA LETRAS GALEGAS 2010

2010-04-29T09:58:00.000-07:00

Un ano despois, despois dun ano o programa das letras segue medrando

ENTERRO DA SARDIÑA 2010

2010-02-19T15:30:00.000-08:00

letanias da sardiña

2010-02-19T15:10:00.000-08:00

morreu a sardiña a tristura nos come
a saudade do Masma finou estamos abraiados
o abrente torna a escuro trememos de medo
ai sardiña salerosa mira por nos
aí sardiña ventureira roga por nos
aí sardiña mística curanos a nós
aí sardiña soñadora ilumínanos
aí sardiña namorada contaxianos
aí sardiña ventureira convencenos

roga por nos sardiña do amor, da saudade,
reina do antroido, do desenfado, do troco,
e do baile, axúdanos a sair da:

melancolia levantanos
da tristura líbranos
dos malos políticos protéxenos
dos intransixentes líbranos
da ignorancia líbranos
da ignominia líbranos
da falta de luces protéxenos
da añoranza protéxenos

por ese amor que che fixo romper cas leis da
natureza o namorarte de Don Troito, polos
intres de felicidade dos que disfrutastedes xuntos,
PREGAMOSCHE que nos des a alegría, a frescura
e a fortaleza para esperar da festa de Don Carnal
néste Mondoñedo do noso amor.

QUE ASI SEXA

copla

2010-02-19T14:57:00.002-08:00

o tronceda esta fodido
cheo de minicentrais
e agora estan pensando
que lle queren poñer mais

moito molinillo moita minicentral
pero o recibo da luz non o quitan de pagar

norbento sementou o fiouco
e tamen pola toxiza
se lle permiten un pouco
sementará toda galiza

moito molinillo moita minicentral
pero o recibo da luz non o deixan de cobrar

o figueiras non lles chega
miran pra o Valinadares
buscan mais kilovatios
pa producilos a millares

moito molinillo moita minicentral
pero o recibo da luz non o quitan de cobrar

testamento otorgado por Dª sardiña

2010-02-19T14:36:00.000-08:00

TESTAMENTO Dª SARDIÑA

A comitiva estase vestindo, os mais despistados buscan as suas mouras ropas para acompañar a esta soñadora namorada do amor, amante de aventuras, traviesa lixeira, xoven atrevida, inqueta perseguida po la mediocridade que xa de pequena nadaba polas costas da Mariña, gustáballe de Foz a Ribadeo navegar sen horario, sen ter en conta as cores das bandeiras e da ollada ceñuda dos socorristas, adentróuse polo Eo ata a súa beira chegando incluso a vislumbra-la Ponte nova.

Tivo romances con rodaballos, lenguados, salmóns e camaróns, encontros con robalizas e bogavantes, desencontros con merluzos e problemas con ariegos, pero foi no Valiñadares afluente natural do Masma donde por primeira e definitiva vez o seu frío corazón quedou prendado de Don Trucho co que alegre e divertidamente subian polo Tronceda para disfrutar das súas pozas e saltos, dos seus rápidos e tobogáns, da suas cristalinas e puras augas así como dos seus sabrosos zapateros, moscas, mosquitos e demais mamíferos saborosos.

os músicos afinan os seus instrumentos, as plañideras fan gargaras as autoridades lustran os seus traxes e o clero estremecese. Deixounos a sardiña, prima da anchoa e do arenque, señora de don troito e admiradora do Entroido. Foi pescada a orillas do Valiñadares por un desalmado furtivo que ignorante da súa beleza todo lle deu igual.

Nos seus últimos respingos escoitouselle recitar todo aquelo que lle gusta y que lle fai vibrar, tamén tivo tempo de poñer a cada un no seu lugar e baixo a atenta mirada do ilustre notario, testamento completo pudo dictar, que na praza do concello público se fará.

Eu, como albacea testamentario da Cofradía da nosa ben querida sardiña, dou lectura as súas últimas vontades que deixou en testamento manuscrito:

Eu, a sardiña, en posesión de plenas facultades mentais, e tendo sempre como obxetivo o benestar da cidade de Mondoñedo, de todos os seus cidadáns e cidadanas, considera que a solución a todos os presentes problemas que padecemos chámase:

PROGRESO !!!

Para acadalo teño desenvolto un plan, moi meditado que xa ten tido éxito noutros lugares, como San Adrián, Lindín de Abaixo ou Piugos, e que se concreta nas seguintes áreas e actuacións:

O primeiro de todo, acabar co vello, e para elo:

que quiten a Fonte Vella e poñan unha nova
que fagan unha Catedral nova, que reluzca, con neóns e ascensores, toda automatizada
que quiten o empedrado das rúas, e poñan tartán, para que as vellas cando caian reboten
unha pomba nova para bastón do Mago Merlín, e xa postos, un parque temático
a declaración XA de Mondoñedo como Parque Sobrenatural
en xeral, que redondeen as esquinas

A segunda área de actuación, o Concello:

un cambio de look para o Alcalde
para Xusto, unha enciclopedia p'a paseala
para Modesto, unha perruca
e un sonotone para Conchita

En terceiro lugar, mellorar e ampliar as infraestructuras:

a instalción dunha redonda de diante da porta de cada veciño
máis semáforos por favor
que sustitúan as escaleiras todas por escaleiras eléctricas
parking soterrado
autopistas de peaxe
parada de metro
aeroporto, porto e base naval
un par de rañaceos
un funicular dende á catedral ó pazo de san isidro
instalación de un Carrefour, un Corte inglés, un gadis dos jrandes, un ikea, un decathlon un leroi merlin e un concesionario de aigas (el más grande que haiga)

Cuarto, sanidade e asuntos sociais:

instalación dun hospital da Costa
Necesitamos un templo budista, unha mezquita, unha xudería e un lago salgado para os mormóns
unha axencia matrimonial, “Vidas cruzadas”, sin discriminación de edade, orientación sexual nen oficio
acolchado das barras dos bares

Quinto, medio ambiente:

alicatado do río Valiñadares e Tronceda
unha canteira na alameda dos Remedios

Sexto, cultura:

apertura dun par de macrodiscotecas, tipo Hermo ou Troco. Propoño a Escariz como DJ.
Un sex - shop
Un estudio cinematográfico
un paseo da fama, para as estrelas nacionais e as exportadas
e unha delegación da SGAE!

Por último, pero non menos importante, I+D+i:

que instalen un lado do Pentágono e unha delegación da NASA
cabo cañaveral

Estas son as disposicións que a sardiña dispuso e que temos que acatar.

En Mondoñedo, a 17 de Febreiro do 2010

enterramos á sardiña ...

2010-01-31T12:16:00.000-08:00

Empezamos as actividades do 2010 propoñéndovos que participedes no Enterro da Sardiña, que por primeira vez imos organizar e celebrar en Mondoñedo. É o Mércores de Cinza (17 de febreiro).

Para participar na construcción da Sardiña e o seu cadaleito, deixar as vosas propostas de coplas e de disposicións testamentarias e facernos calquera achega ou suxerencia, o taller dos títeres (Barrio dos Muiños) estará aberto (case) tódolos días ata o da celebración do enterro, en horario de 18:00 a 20:30 horas.

Máis info e o programa completo no adxunto ... agardámosvos!

cartel 6 7 8 de novembro

2009-11-05T05:57:00.000-08:00

PROGRAMA 6 DIAS DE MORTE

2009-11-04T12:55:00.000-08:00

VENRES 6

20 H. Recital Poetico. Ledicia Costas
21 h . Marcelo Pena. Preformance
22 h, Cine. Nosferatu

SABADO 7

19 H. Nacho Otero. A sus ordenes mi general.
20 h. Quico Cadaval. Fantasmas familiares
22 h. Shroud of tears. (gotico -metal)

DOMINGO 8

20 H. Curtametraxes
21.30 h. Cine. El septimo sello

36/75. CURTAMETRAXE

2009-11-04T12:34:00.000-08:00

36/75
(España, 2009)

Dirección, guión e produción: Xurxo González. Duración: 40 minutos.
A Guarda. Febreiro 2009. Eleccións Galegas. O sentimento democrático ilumina friamente lugares anónimos onde se esvaeceron os sinais do paso do “demo”. Reflexión sobre a dificultade de lembrar, dos problemas da Historia, do paso do tempo, da significación dos espazos, da fraxilidade da memoria, da natureza documental e da vontade de esquecer dunha parte da sociedade que convive, sen querer darse de conta, en escenarios que testemuñan a barbarie.

QUICO CADAVAL

2009-11-04T12:27:00.000-08:00

QUICO CADAVAL
Nace en Ribeira, en la Ría de Arousa, donde Dios apoyó el dedo anular en su día de descanso (el séptimo). El feliz natalicio se produjo en el año cuatro a.m.m.m. (antes de la muerte de Marilyn Monroe) en una taberna, en la que creció. En su infancia convivió con marineros que extraían mágicamente bacalaos salados de sus pantalones, quinquilleras que revelaban a gritos el origen de la vida mientras devoraban carne asada y ancianas que conseguían orinar de pie con precisión de cirujanas.
Por el modo que tiene de hablar de sí mismo parece que no tiene abuela, pero la tuvo y se le nota mucho. Fué educado por un profesor entusiasta de los castigos físicos y de la escritura barroca, en la actualidad cronista local de la ciudad de Ribeira. En su época universitaria descuidó sus estudios de arte para coquetear con el amor, la política y la droga. Recibió muchas críticas de sus amigos "junkies" por el consumo inmoderado de drogas blandas y mostos fermentados.
Dirigió espectáculos de teatro con la presencia de huérfanas de hijos, quinquilleras, viudas de carpintero, traficantes de toneles, palilheiras-macho, inmigrantes ilegales y gitanas vengativas. Escribió piezas de teatro protagonizadas por traficantes mudos, diosas, piratas (sexo femenino), ociosos, aristócratas pintores, músicos ambulantes y vendedoras de amor al pormenor.
Por si esto fuera poco, es omnívoro.

Fantasmas Familiares

Quico Cadaval, leva desenvolvendo desde os anos noventa un tipo de espectáculo unipersonal a meio camiño entre a narración tradicional, a épica escénica e o cabaret literario.
O espectáculo, sempre impreciso nos seus límites temáticos e estilísticos, apresentou-se xa en festivais tan importantes como o Iberoamericano de Teatro de Bogotá, Festival de Teatro de Almada, Maraton de los cuentos de Guadalajara, Mindelact do Mindelo, Festival da Liberdade de Faro e tal.
Na sua forma actual, Fantasmas Familiares, aproveita a referencia do espectro das historias tradicionais, para explorar outras zonas espectrais da nosa conciencia, nosa memoria e a nosa percepción.
Como saempre aparecerán tiranos, piratas, funcionarios, putas, taberneiras, cregos, valentes, estudantes, chavoleiros, filósofos, cans, vacas e outros fantasmas. Ou non.

MARCELO PENA

2009-11-04T12:22:00.000-08:00

Ola como va todo... soy Marce Pena... pues nada muy contento de estar el 6 de noviembre ahí...celebrando como no, esa barrera que le llamamos muerte...
pues el título de lo que yo voi a hacer es "TEMPO EM FUGA"... una reflexión sobre la muerte el tiempo el espacio y el cuerpo, una pieza que diversa entre la danza comtemporanea la instalación y la escultura...

Tempo em Fuga
　
Tempo em fuga, sempre em fuga. Horas, dias, anos em fuga. Adivinha-se o amanhá, o imposível acontece, os sonhos. Tudo contece no amanhá, com sorte, se arriscarmos, acontece. Desculpem a fé cega, é uma forma de viver, um pretexto para caminhar, um motivo para existir. A minha não é uma fé santa, se calhar um pouco espiritual e algo racional também, a minha fé nunca será a verdade mas tenciona ser e é sempre a minha verdade, uma que muda. Quero sempre encontrar as pessoas do ontem no amanhá e isto até o meu último amanhá, até o vosso último amanhá. Sempre alegre por saber que ainda estamos por aí, deambulando um pouco perdidos, na busca do nao sei, na busca.
Pedro Núñez García.

LEDICIA COSTAS ÁLVAREZ

2009-11-04T12:17:00.000-08:00

LEDICIA COSTAS ÁLVAREZ

Nacín en Vigo no 1979, cando o verán estaba a piques de morrer. Non recordo a data exacta na que empecei a escribir poesía, pero debía de andar polos oito anos. A miña primeira novela chegou cando acababa de cumprir os catorce, e desde ese momento souben que o que quería facer máis que calquera outra cousa era escribir.
No eido da narrativa Edicións Xerais publicou a miña novela Unha estrela no vento, que vai pola oitava edición e me permitiu visitar ducias de centros de ensino de toda Galicia para falar co alumnado acerca desta obra. A mesma editorial publicou o volume colectivo Narradoras, no que contribuín co relato titulado Negrita. Os meus textos tamén viron a luz en xornais como Info Xove, publicacións como Dillo a quen maltrata ou Letras Novas, publicación editada pola Asociación de Escritores en lingua galega, ou revistas como Festa da Palabra Silenciada, onde participei con textos de creación literaria e con artigos de opinión.
No eido da poesía levei premios coma o I Premio de Poesía do Concello de Marín, I Premio de Poesía da Universidade de Vigo, mención de honra no GZ Crea de Novos Creadores Galegos. A miña obra poética atópase repartida en diferentes publicacións: Isto é un poema e hai xente detrás, editada por Espiral Maior e Xunta de Galicia, Premios Universidade de Vigo e Dorna: expresión poética galega.
O meu último poemario (inédito), leva por título Xardín de Inverno e outras augas e conta a historia do paso do tempo, da morte e da perda. A protagonista é unha muller que vai representar diferentes ciclos da súa vida nun escenario poético que se atopa no bordo que separa a realidade da ficción.

Ensinanzas do Lama Phuntsok

2009-11-03T01:13:00.000-08:00

Horarios Lama Phuntsok

2009-10-30T04:39:00.000-07:00

Venres 30 - Benvida e introducción
19:30 Charla conferencia sobre os fundamentos do budismo

Sábado 31 - Shiné (pacificación mental)
10:00-11:30 Práctica
11:30-12:00 Té
12:00-13:30 Práctica
14:00 Comida
16:30-18:00 Práctica
19:00-20:00 Práctica

Domingo - Bar-do (tránsito)
10:00-11:30 Práctica
11:30-12:00 Té
12:00-13:30 Práctica
14:00 Comida
16:30-18:30 Práctica

Empeza o programa de "6 días de morte"

2009-10-14T11:58:00.001-07:00

Estimados amigos:

Para estes meses de outono estamos preparando a programación de "6 días de morte", unha proposta para falar, achegarnos e reflexionar sobre a morte, esa gran marxinada na sociedade actual, os seus rituais e as formas de entendela. Será os fins de semana do 30 de outubro ó 1 de novembro e do 6 ó 8 de novembro.

No primer fin de semana, os próximos 30 y 31 de outubre e 1 de Novembro, recibiremos a visita do venerable Lama Phuntsok, que impartirá, entre outras, ensinanzas sobre a morte (o Bardo). Se queredes asistir ás ensinanzas é necesario inscribirse e abonar unha pequena cuota de 25 € para gastos de viaxe e manutención do Lama.
Podedes realizar o ingreso en:

A Nao Mai
Caixa Galicia
nº de cuenta: 2091 0125 42 3000075245

Os próximos días colgaremos a programación do segundo fin de semana (6-7-8 de novembro), que incluirá pelis, poesía, música, curtas e narracións... de morte.

Esperamos vervos pronto.
Abrazos

Programacion Agosto 2009

2009-10-11T12:14:00.000-07:00

Aquí tedes unhas imaxes do que pasou neste festival

non se cabía "Cheo absoluto"

Angel Rueda e os 50 años en el andamio

Papo Plas na praza da catedral

Curso de cociña macrobiótica con Lorena Ferdez

Actuación das caboverdianas de Batuko Tabanka

A noite de Borja e Kukas

As sobremesas da taberna

Swing Blues na capilla de Pazo

Manuel Lourenzo na capilla

Nocturno Poe de Casa Hamlet

Sinfonía en Ja Mayor por el mimo Nacho Otero

Erosión inducida, un espectáculo entre o teatro danza e pantomima con Marcelo Pena e Nacho Otero

Concerto de música barroca por Resonet

Música e baile con Pena do golpe na taberna

Os tres porquiños de Tirititempo

Contos do vento acatarrado dos monicreques de Kukas

Samuel Levi en concierto

Foto de familia

Spaguetti títeres con cinco historias

Para ver no google maps

2009-07-28T17:30:00.000-07:00

Ver Pazo en un mapa más grande

apúntate ós obradoiros de agosto

2009-07-28T16:12:00.000-07:00

Programa actividades agosto 2009

2009-07-23T01:16:00.000-07:00

Fotos do Pazo Xullo 2009

2009-07-09T08:00:00.000-07:00

O Pazo

Capilla

Gaia

Camiño a fonte

Sin teito

Patio vestido

Patio o desnudo

Primeiro lume na lareira

Fachada oeste

Vista desde o Pazo

Fachada Norte

Mazmorra norte

Mazmorra sur

Interior zona norte

Unha entrada

Escaleiras coro

Lareira

Detalle interior

Fotos das Letras

2009-05-21T02:31:00.000-07:00

Finalmente celebramos o fin de semana das Letras Galegas e o inicio das actividades 2009 da Nao. Foi unha festa na que disfrutamos dun programa variado, cunha moi boa acollida de público, e cunhas estupendas actuacións das que vos deixamos aquí unhas imaxes.

Queremos expresar o noso agradecemento a tódol@s amig@s que non só fixeron todo esto posible, senón que o convertiron nalgo moi rico e moi divertido. A Mara, Lorena e María; a Armando Besto e a súa familia; a Ángel, Xulio, Andrés, Sandro, Gino, Cora, Juanjo, Mata e Rubén; a Kukas e Isabel, a Toño e á súa muller, Mario e familia, Chus e Chemel, Bernardo e Comba, ó Orfeón de Mondoñedo, a Xulia e á súa filla... e disculpade se olvidamos a alguén.

Proxección arquivo Xose Pernas

Música popular

Gran verbena Orquesta Pasatempo

Comando Inpresentable na rua

Contos doutros lugares

Comando Inpresentable na capilla

Animatzie e computeronova + Bio Box

Contrabaixo solista

Orfeón mindoniense

Zora Gabbara en concerto

tarxeta

2009-05-09T04:24:00.001-07:00

PROGRAMA LETRAS GALEGAS 2009

2009-05-08T12:25:00.000-07:00

Benquerid@s amig@s

os vindeiros días 15, 16 e 17 de maio, dende a factoría cultural A Nao Mai queremos convidarvos ó primeiro evento da programación do 2009, os actos que temos previstos para as Letras Galegas. O noso obxetivo é que a Nao sexa un espacio para a cultura, o teatro, a música ... aberto e participativo.

como sabedes, o ano pasado iniciamos a andaina deste particular proxecto cultural. temos traballado arreo para poñer en marcha o Pazo de San Isidro, en Mondoñedo, como sede da asociación e para poñer este espazo privilexiado a disposición de creadores, artistas e do público.

Agardamos logo vervos por estas terras.

Unha aperta,
A Nao Mai

Datos historicos

2008-09-01T07:23:00.000-07:00

PAZO DE SAN ISIDRO

HISTORIA DUN EDIFICIO EMBLEMÁTICO DE MONDOÑEDO

Por Simoneta Dondi, directora do Museo Catedralicio-Diocesano

A orixe da cidade de Mondoñedo remóntase ao 1116, cando a raíña Dona Urraca, no Concilio de Palencia baixo a Bula do Papa Pascual II, crea a actual Diócese cun territorio de 4500 kilómetros cadrados. Sen embargo, aquí xa existía o antigo Val de Brea ou Vallíbria, asentamento medieval con orixe romana. Por esa razón existe nesta localidade unha calzada e unha ponte romana, ambos os dous moi próximos ao Pazo de San Isidro, o que fai supoñer que foi este o lugar da antiga via da Idade Media. O outeiro onde se atopa este impoñente edificio é un punto estratéxico debido á sua orografía e situación cunha vista impresionante de todo o val.

Neste asentamento medieval, segundo documentos antigos, fálase dunha torre vella. Non sería aventurado pensar que os muros sorprendentemente grosos e de aspecto moi antigo por debaixo do salón do trono do pazo poderían ser o aproveitamento, no século XVII, dos restos da devandita torre. Isto confírmanolo o historiógrafo de principios do século XX, Eduardo Lence-Santar e Guitián, falando dun escudo do pazo correspondente ás armas de Sarmiento. Tamén afirma que a súa antiga ubicación foi en Vallíbria na habitación do mosteiro chamada “a Torre”. Debido ao “non plus ultra” que aparece no escudo podemos deducir que se trataba dun lugar tan importante que chegou a ter xurisdición civil e militar.

O convento

O 12 de Maio de 1635 asínanse na Vila de Viveiro as condicións, o contrato e o compromiso da obra do Convento das Madres Concepcionistas, que levará a cabo Dona María Pardo de Andrade co mestre de cantería Diego Ibáñez Pacheco. Baixo o pontificado do bispo don Francisco de Torres e Grijalba (1648-1662), en 1656, coa súa autorización viñeron unhas monxas concepcionistas desde Viveiro para fundar un convento en Mondoñedo: instálanse extramuros da cidade. Esta fundación realizouse en virtude do testamento da devandita Dona María: visto que o proxecto de Ibáñez Pacheco non se puido realizar en Viveiro realízase na Sé Episcopal, no lugar coñecido como Coto de Outeiro. A súa execución encomendouse ao capitán Pedro Fernández de Vaamonde, patrono de dito convento.

Ibáñez Pacheco xa coñecía Mondoñedo cando foi chamado polo bispo Don Antonio de Valdés (1633-1636) para que realizase a última obra executada baixo o seu pontificado, que foi o actual claustro da catedral. A escritura do acordo asinouse o 19 de xullo de 1636.

As monxas quedaron en S.Isidro até a metade do s.XVIII, cando a cidade estaba baixo o pontificado de Frai Juan Muñoz y Salcedo (1705-1728). O 29 de Novembro de 1707 o prelado, nunha xuntanza capitular, fai manifesto o perigo no que se atopan as concepcionistas, a causa do alarmante estado ruinoso do Pazo. Mercede á insistencia do bispo, xa que o Cabildo non se puña dacordo, as monxas foron trasladadas ao pazo episcopal, mentres se supuña que se realizaban as obras de restauración. Unha vez instaladas no pazo episcopal pensaron en fundar un novo convento nos Remedios, e para iso pediron en 1708 autorización ao Cabildo. Este opúxose ao proxecto das relixiosas, o que provocou un longo pleito.

Diante do desexo das concepcionistas de que o seu convento estivese dentro da cidade, ofrecéuselles unha das propiedades que tiña Dona María Marquesa Pardo, viúva de Don Pedro Pardo de Oyos, sita na rúa de Batitalas Alta.

O 30 de setembro de 1716, festa de San Xerome (orde á que pertencía o bispo) autorízanse as obras do novo convento. Os dous historiógrafos, Villaamil e Castro y Florez, din que o prelado fixo pola súa conta o convento, dourou o retablo maior da súa igrexa, tamén pagou o retablo de San Isidro, dado que as relixiosas se viron obrigadas a vender o anterior para as reparacións.

O abandono e posterior restauración

Cando as monxas marcharon definitivamente do Pazo, este foille devolto aos seus antigos propietarios. A partir deste momento esta propiedade pasou por numerosas mans que o acabaron deixando abandonado, provocando a súa case desaparición. Até que no 1999 foi adquirido por Don José de Orozco y Sánchez-Aguilera, avogado e cabaleiro de H e D da SMO de Malta, e a súa esposa Dona Simonetta, Marquesa Dondi dall’Orologio, que actualmente é Directora do Museo Catedralicio-Diocesano. Foron eles quen emprenderon as obras de restauración.

É o pazo rústico máis grande da comarca, coa peculiaridade de ter planta baixa, primeira e segunda planta. Tamén posúe unha típica característica galega que é que a fachada e a porta principal están ocultas no lugar máis recóndito da propiedade; se cadra esta peculiaridade provén da distribución ascética, influenciada polo Císter nestas terras.

Outra peculiaridade deste edificio é que os antigos conventos franciscanos: San Pedro de Alcántara e o Mosteiro dos Picos, atópanse en liña recta respecto do Pazo de San Isidro, ainda que non achamos ningunha explicación lóxica para esta singulariedade.

Por todo isto pensamos que o Pazo de San Isidro debera estar adicado a actividades culturais para que todo o mundo poida admirar e deleitarse coa súa beleza e orixinalidade.

Quen somos

2008-07-14T13:27:00.000-07:00

A NAO MAI e unha asociación sin animo de lucro, para o desenvolvemento das artes escénicas, plásticas, audiovisuais, musicais e socioculturais en Galicia. Este colectivo (de carácter non gremial) esta integrado por artistas e persoas dos diferentes eidos da cultura e da sociedade (poetas, cine, músicos, actores, abogados, funcionarios, universitarios, organizacions socioculturais, deseñadores gráficos) alguns con mais de 20 anos de experiencia profesional. Vencellados polo gusto da arte en xeral e pola idea da producción artística como algo diferenciador da producción artístico-industrial. O acto de creación, a idea, a inspiración no son algo suxeito a ley nin prazo, e fruto da reflexión e esta e a sua peculiaridade, a sua forza.

A NAO MAI conta con duas sedes sociais, unha en Coruña na escola de teatro Danthea e outra no Pazo de San Isidro sede de este colectivo en Mondoñedo. Ambas queren ser un espazo para o desenvolvemento dun proxecto de xestion cultural de carácter multidisciplinar, onde o Pazo de San Isidro teña un lugar destacado como centro de creacion artistica do norte galego

En definitiva espazos abertos que sirvan de xeneradores e difusores de proxectos útis e racionais para asociados e cidadans. Queremos ofrecer propostas executadas dende a experiencia, para que ese mesmo acto creativo sexa realmente fructífero.

Dende A NAO MAI se esta a facer xa un importante esforzo, para que todolos contidos dispoñan de espazos axeitados as actividades programadas polas distintas areas que integran este colectivo. A nosa prevision e abrir o publico en Outubro de 2008.